تافته جدا بافته

دوستان عزیز به دلیل امتحانات تا ۱۰ روز دیگه کرکره رو میکشیم پایین

فعلا بای

هر لحظه فرو میریزد......

چشمانم سیاهی میرود.....

قلم بین انگشتان لرزانم رقص مرگ را مرور میکند.......

دواتم خالیست.....

دفتر خاطراتم به انتها رسیده.......

ورق بزنم ؟؟

اگز برگ آخر باشد !؟

خطوط صفحه چون جاده هایی پیچ در پیچ نگاههای بی فروغ ..

اما مشتاقم را  تا افق بدنبال میکشند..

کدامین است جاده ای که مـرا به او میرسا نـــد ؟

بار ها در راه بودم.... در میانه راه ...و شاید بیشتر !...

 نزدیک رسیدن بودم که
بازگشتم ............... نه
باز گردانده شدم..................اما

تردید ندارم ..... دوباره خواهم رفت.

مگر نه اینست  سالها در کتابها خواندیم......

خواستن ..توانستن است.

جاده ... هر لحظه مرا نجوا میکند ....

و من غرق خواستنم ...

هزاران غروب را بر دیوار ماتمکده ام شمارش کرده ام

مگر آخرین عدد چند است ..... که

دیگر دیوار هم جائی برای خط کشیدن ....

نشانم نمی دهد ...!

 

 آهسته از پس دیوار....

صدائی منتظر مرا میخواند .....

باید صدای قلبم.. صدای نفسهایم ....

خاموش شود .....

حالا بهتر میشنوم ....

دفتر خاطراتم به انتها رسیده است....

و....من

تردید ندارم ...........

 رقص مرگ را دوباره بر صحنه خواهم برد.......

 

خواستن........ توانستن است.....

 

 من......... غرق خواستنم

 

  گاهی خيلی سخته...

       چی سخته؟ دوری... ،سخته خيلی هم سخته.اصلا گاهی نه هميشه سخته

                    کمر خم می کنه.کمر ميشکنه...شايد نه که حتما برای آدم

       شدن لازمه.نميدونم فقط چرا گاهی اين امتحان انقد طولانی ميشه که...

           «سه روزه رفته ای سی روزه حالا

                       زمستون رفته ای نوروزه حالا

                                   خودت گفتی سر هفته ميايی

                                               شماره کن ببين چند روزه حالا»

     اما، تموم ميشه، همه چيز تموم ميشه، همه ی سختيا يه 

     روزی پر می کشن...روزی که بايد گفت:

          «لحظه ی ديدار نزديک است

                         باز من ديوانه ام مستم

                                    باز ميلرزد دلم دستم

                                        باز گويی در جها ن ديگری هستم » 

     نميدونم بايد چی گفت.شايد يه تلنگر باشه...